| Stereo Mc's - Ancienne Belgique - 04/12/2001 |
06/12/2001 Koen Depuydt Ervaring hebben zoals de Stereo Mc's, heeft zo zijn voordelen. Je weet bijvoorbeeld hoe je een publiek de tijd van zijn leven bezorgt. Bij de MC's staat dat gelijk met dansen. De eerste tien minuten in de Ancienne Belgique waren in dat opzicht niet makkelijk. Het is nu eenmaal moeilijk bewegen als je als sardienen op elkaar gepakt staat. En toch was het onmogelijk om de ledematen stil te houden. De Britten gingen stomend van start met ,,Fade away'', zware beats en funk. Aanvankelijk resoneerden de beats wat te fel, waardoor de subtiele elementen van het geluid van de MC's verloren gingen. Maar het euvel werd snel verholpen. In de tussentijd werd je meegezogen in een zwevende sfeer. De exponent van die mood is de zanger Rob Birch. De man verscheen ogenschijnlijk stoned op het podium. Maar hij gebruikt die act al jaren, zodat je gerust kan aannemen dat hij die toestand tegenwoordig moeiteloos naspeelt. Birch is de motor van het geheel. Hij staat geen moment stil. Hij beweegt soms wat houterig als een zombie, springt dan weer in het rond als een gepensioneerde bokser wiens voetenspel ooit geniaal moet zijn geweest. Zijn raps zijn vloeiend en energiek. Het is dat spel van contrasten dat de Stereo MC's live zo aantrekkelijk maakt. Zo bevat de groep ook drie knappe en soulvolle zangeressen. Hun schoonheid en elegantie staan in schil contrast met de verschijning en stem van Birch. De MC's speelden niet op veilig. Na een halfuur hadden de zes heren en dames er al enkele van hun knapste songs doorgedraaid, zoals ,,Connected'' en ,,Traffic''. Maar de bron droogde niet op. De funky nummers bleven maar komen en het publiek danste zich het pleuris. Stereo MC's herdefinieerde de betekenis van ,,ambiance''. Je mocht blij zijn dat de beats ,,Ground level'' in de vernieling dreunden en toen alles wat plat viel. Het was de enige mogelijkheid om even op adem komen, want daarna stoomde Stereo MC's gewoon voort. Het publiek was dankbaar en het gaf veel terug. ,,Step it up'' was het laatste nummer in de reguliere speeltijd. Nadat de band verdween, bleven de aanwezigen ,,yeah yeah yeah'' zingen tot de zes weer verschenen. Slechts drie bisnummers volgden en dat zinde de fans niet. Zelfs met de lichten aan bleef het publiek staan. Zeker vijf minuten eiste het koppig om meer. De show zou evenwel kort, maar verschrikkelijk krachtig blijven. ©Copyright De Standaard |