| Radiohead - Werchter Park - 11/09/2000 |
13/09/2000 Inge Schelstraete WERCHTER - Radiohead toert door Europa met materiaal van de nieuwe cd Kid A die nog moet uitkomen en waar ze bijna geen promotie voor doen. Toch vulden ze gisteren en eergisteren twee keer een tent van 11.000 man in Werchter, en trakteerden die op een fijn concert waarin die nieuwe nummers goed hun draai beginnen te vinden. Het gaat Radiohead lukken: met minimale toegevingen heel veel discussie uitlokken. Over Kid A, de cd die op twee oktober verschijnt, stijgt de speculatie op een manier die rockgroepen sinds de jaren zeventig niet meer hebben mogen meemaken. Volgens de een wordt dit de cd waar Radiohead zich eindelijk aan gaat vertillen, volgens de ander de Dark Side of the Moon van het nieuwe decennium. Of dat zo'n compliment is, is natuurlijk ook weer stof voor discussie. Ik gok er na het eerste concert in Werchter op dat Radiohead weer een ,,Paranoid Android'' gaat doen. Toen dat zes minuten lange nummer uitkwam, leek het er even op dat de groep toch echt wel de pedalen kwijt was. Drie jaar later is het één van de nummers die maandag juichend werden ontvangen, en waarvan het zweverige ,,angel''-gedeelte massaal werd meegezongen. Pure Pink Floyd, dat stukje. Dat Radiohead aandachtig naar de ,,progressieve rock'' van de jaren zeventig luisterde, was al lang geen geheim meer. Maar in de nieuwe nummers zijn de bliepgeluiden en loeiende synthesizers echt niet van de lucht. Om hun liefde voor zweverige, pompeuze epossen nog wat in de verf te zetten, speelden ze maandag ,,The Thief'' van de Duitse groep Can. De eerste cover die ik ze in zeven concerten weet spelen, en het klonk ... als een nieuw Radiohead-nummer. Kan een groep anno 2000 naar vermaledijde genres als Kraut- en progrock verwijzen zonder meteen in het verdomhoekje te belanden? Zelfs als het Radiohead is, dat door zijn eigenzinnigheid een ongewone status heeft verworven? We pleiten positief. De groep verzekert ons al jaren met de nodige humor ,,zeer pretentieus'' te zijn; ze voeren dus nu gewoon hun dreigementen uit. Bovendien maken ze geen retromuziek. Op de nieuwe plaat zijn veel dance-invloeden te horen, met buitenbeentjes als ,,Idiotheque'', een pure dance-riff die maandag toch voor verwarring zorgde. En ten slotte: de songs staan in al hun ambitie als een huis. Het is zeker niet alleen de stem van Yorke, hoe fantastisch ook, die Radiohead maakt. Zijn broer Andy heeft hetzelfde timbre en vermogen, maar zijn groep, Unbelievable Truth, had geen songs van het kaliber van Radiohead, en heeft het dus niet gehaald. Twee maanden geleden, tijdens een concert in Athene aan het begin van de tournee, klonken veel nieuwe songs nog onvast en overambitieus. ,,Dollars and cents'' was zo'n vreemde ratjetoe. Maandag bleef het nummer stevig overeind na ,,No Surprises'', en bleek het een van die machtige angstsongs waar Radiohead het patent op heeft. Het publiek van Radiohead, de eerste generatie die veel behoudsgezinder en pessimistischer is opgegroeid dan haar ouders, weet een goede angstsong te appreciëren, en was maandag enthousiast. Het concert in Athene was toch geslaagd, omdat het fascinerend is een groep met een fantastische live-reputatie op het podium te horen zoeken naar een nieuwe balans; het concert in Werchter deed die live-reputatie eer aan, met mooie versies van ,,Lucky'', ,,Karma Police'', ,,Street Spirit'', en een bevreemdend ,,Climbing Up the Wall''. De nieuwe songs leken hun draai al goed gevonden te hebben. En nog een aanwijzing hoe zelfverzekerd de groep is: één van meer directe nieuwe nummers, ,,Egyptian Song'', lijkt de nieuwe cd zelfs niet gehaald te hebben. Terwijl de nieuwe afsluiter ,,Everything In Its Right Place'' met zijn plezierige piano nu al het publiek heeft veroverd. Tien onbekende songs op tweeëntwintig, en toch het publiek ruimschoots tevreden stellen. Deze groep blijft de lat hoger leggen, en het lijkt er van hieruit op dat ze daar voorlopig weer in zijn geslaagd. |