| Pavement - Ancienne Belgique - 04/11/1999 |
Inge Schelstraete Zelfs nu ze een cd hebben opgenomen met een grote naam, producer Nigel Godrich van Radiohead, en optreden voor een doek met dezelfde afbeelding als de hoes van die cd, Terror twilight, moet je echt al van slechte wil zijn om Pavement van gladheid te beschuldigen. Als het concert in de AB al iets bewees, dan was het wel dat Godrich gedaan heeft wat een goede producer moet doen: de essentie van de groep scherper aftekenen. De aarzelende overgangen in de songs zijn gebleven, maar komen er tegenwoordig met meer zelfvertrouwen uit. Dat is geen contradictie. Die songs die halverwege van richting veranderen, die kinderlijke zanglijnen die elkaar tegenspreken, het is typisch Pavement. Het verleent hun songs een valse kwetsbaarheid, want zelfs als Pavement de gitaren stevig laat knallen, zoals donderdag, blijven de nummers overeind. ,,Billy'' van de nieuwe plaat is zo'n song: hij begint met voorzichtige la-la-la's, besluit na een strofe dat hij een rockmonster wil zijn, maar dan wel één met flink onnozele falsetzang van Stephen Malkmus. Onweerstaanbaar! Dat vonden ook de fans die de AB vulden. Ze zongen de ,,Dutch, Dutch, Dutch''-regel mee in oude 'hit' ,,Shady lane'', ze glimlachten begrijpend bij het zuurzoete ,,Spit on a stranger'', en droomden weg bij ,,Major leagues''. Maar boven alles werd er veel gerockt; het leek wel of Pavement nu eindelijk kan klinken zoals ze altijd al hebben gewild. Na de bisnummers klapte de zaal voor een tweede toegift: een chaotische en zeer grappige versie van het oude ,,Two states'', en een al even oneerbiedige cover van Steve Millers ,,Rockin' me''. Van mij mogen ze morgen terugkomen. |